از ديدگاه قرآن كريم ، حضرت عيسى ( ع ) ، بندهء خدا ، از پيامبران اولوا العزم الهى ، روح الله ، كلمة الله ، امام و پيشوا ، از شهداى اعمال ، وجيه و آبرومند ، مقرّب درگاه الهى ، برگزيده ، صالح ، مبارك ، پاكيزه ، نشانه‌اى براى مردم ، رحمتى از جانب خداوند و نيكوكار به مادر است . او در زمرهء كسانى است كه حق تعالى به وى ، كتاب و حكمت آموخته و بر او درود فرستاده و انجيل را به دو مرحمت فرموده است . « 1 » عيسى ( ع ) خود را به عنوان بنده و رسول خدا معرفى مىكرد و آنچه مسيحيان دربارهء او قائل شده‌اند ، ارتباطى با تعاليم او ندارد . قرآن كريم از پرسش خداوند از حضرت عيسى ( ع ) هنگام روز قيامت دربارهء انحراف مسيحيان چنين خبر داده است : هنگامى كه خداوند گفت : اى عيسى بن مريم ! آيا تو به مردم گفتى ، مرا و مادرم را به جاى خداوند ، به خدايى اختيار كنيد ؟ گفت : منزهى تو ، هرگز بر من روا نيست كه چنين سخن ناحقى را بگويم ، اگر من چنين سخنى را مىگفتم ، تو آگاه بودى ، تو آنچه را كه در نفس من است ، مىدانى و من از اسرار تو آگاه نيستم . همانا تويى كه به همه اسرار عالم آگاهى . من جز آنچه تو به من امر كردى ، نگفتم و آن اينكه ، خداى يكتا را كه پروردگار شماست ، بپرستيد و من تا زمانى كه در ميان آنان بودم ، گواه اعمالشان بودم ؛ ولى پس از آنكه مرا قبض روح كردى ، تنها تو خود ناظر اعمال آنان بودى و تو بر هر چيز آگاهى . « 2 » مسيحيان ، براى خدا فرزند در نظر گرفته ، عيسى را پسر او پنداشتند و نيز او را از سنخ وجود خداوند تصوّر كردند و به تثليث معتقد شدند . « 3 » جملاتى كه در انجيلهاى مسيحيان آمده ، آنان را واداشته تا در عين اعتقاد به يگانگى خدا ، عيسى را پسر او بدانند . با اين حال ، در تفسير اين اعتقاد ( تثليث ) نظريات فراوانى ارائه نموده‌اند كه شايد از هفتاد هم بگذرد . « 4 » قرآن مجيد از دو راه به اعتقاد فاسد آنان پاسخ مىدهد :

--> ( 1 ) . ر . ك : مريم ( 19 ) ، آيه 30 ؛ نساء ( 4 ) ، آيه 171 ؛ احزاب ( 33 ) ، آيه 7 ؛ مائده ( 5 ) ، آيه 17 ؛ آل عمران ( 3 ) ، آيات 33 و 45 ؛ انعام ( 6 ) ، آيه 85 ؛ مريم ( 19 ) ، آيات 19 - 23 و مائده ( 5 ) ، آيه 46 . ( 2 ) . مائده ( 5 ) ، آيات 116 و 117 . ( 3 ) . همان ، آيه 73 . ( 4 ) . الميزان ، ج 3 ، ص 310 .